Χαμένα στο απέραντο, απομονωμένα, κρέμονται πάνω απ τη θάλασσα, έχουν παράξενα ονόματα που το κάθε ένα έχει από μία ιστορία
Τα ξωκλήσια υψώθηκαν για να νικηθούν οι φόβοι των ανθρώπων και έγιναν κρυψώνες, ησυχαστήρια, μυστικά μέρη που επειδή δεν πηγαίνει άνθρωπος δε σημαίνει ότι δεν πατά ψυχή
10 σχόλια
έτσι ακριβώς!
ειναι στις άκρες του ορίζοντα στα άκρα της γής!
εκεί που ακουμπάει η γη τον ουρανό και την θάλασσα!
καλημέρα σου
εκεί ακριβώς, melomenos
καλημέρες και σε σένα:)
Εκεί στο πουθενά, βρίσκεις πάντα κάτι να σε ανταμώσει, να σε ανυψώσει…
Είναι οι φάροι της ψυχής μας.
Καλημέρα Μαρία. Όμορφες εικόνες όπως πάντα!
“οι φάροι της ψυχής μας”.. μου άρεσε αυτό, Αντώνιε
Όμορφη Σίφνος:)
Πόσο όμορφα είναι τα ξωκλήσια στη θάλασσα… Κι αυτός ο γαλάζιος τρούλος!!!
ονειρομαγειρέματα, είναι πανέμορφα, ναι..
στα μέρη σου πρέπει να έχει ένα σωρό:)
η πρώτη μου θύμισε ένα γέροντα στην ακροθαλασσιά.
η δεύτερη μια ρώγα γυναικείου στήθους.
πανέμορφη όντως η Σίφνος.
Απίστευτο τι βλέπει ο καθένας…
Θα ήθελα αλήθεια να ήξερα.. για τον καθένα ξεχωριστά.
Μέσα απο τα σχόλιά μας,
…ξέρεις!
Αντώνιε:)